Ditmari e trajton tatuazhin si një formë tregimi vizual — duke marrë ide, kujtime dhe referenca thellësisht personale e duke i kthyer në kompozime të krijuara për të jetuar në trup.
Puna e tij lëviz mes realizmit, detajit të imët dhe elementeve ilustrative, me një instinkt për të bashkuar imazhe në dukje të veçuara në një punim të vetëm e të menduar. Çdo element ka një arsye. Çdo detaj i shërben historisë më të madhe.
Procesi i tij ka një intimitet të veçantë. Në vend që të imponojë një estetikë fikse, Ditmari punon me individualitetin e çdo ideje — e rafinon, e riformëson dhe gjen gjuhën vizuale që e bën krejt të sajën.
Sepse tatuazhet më të forta nuk e zbukurojnë thjesht trupin.
Rezultati është punë personale pa u bërë tepër literale. E detajuar pa u ndier e stërpunuar. Ekspresive, e ekuilibruar dhe e menduar për mënyrën si do të jetojë në trup edhe pasi momenti i realizimit ka kaluar.
Ato mbajnë diçka me vete.
Histori, të përkthyera në lëkurë.